Alweer een vakantielog van Ikneemmee.nl
Groeten uit Chinanog een broertje! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kalender
Ook een vakantielog?Zet ook jouw verhalen direct online met een Ikneemmee.nl vakantielog! Binnen een paar minuten geregeld! |
In 2007 reisden we naar de provincie Anhui in China om Timo te gaan halen. In 2008, een jaar later, zijn we een tweede adoptieprocedure begonnen. We hopen dat begin 2010 onze derde zoon thuis komt. Deze keer gaat de reis naar Hohhot, Binnen Mongolië en Beijing.
In januari en februari is het erg koud en droog in Noord China. Om medische redenen is het voor Timo beter om thuis te blijven. Samen met papa past hij op de hondjes, de paarden en het konijn.Mama gaat alleen op reis om Kai te halen. De reis gaat ongeveer 2,5 week duren. Op deze weblog kun je een beetje mee reizen.
laatste dag en nacht in Beijing1 februari 2010Aan alles komt een einde. Ook aan deze reis. Een reis die moeizaam begon en de eerste week in Binnen Mongolie was zwaar. Een soort survival kamp in een luxe 5 sterren hotel. De dagen in Beijing zijn omgevlogen. Als alles goed gaat landen we morgen weer op Schiphol. Om 17.40 uur met de CZ 345.
Welterusten van uit Beijing
Geplaatst op 1 februari om 17:16 zonnige zondag31 januari 2010vast wat foto's. Als ik zin en tijd heb volgt !het verslag!
Geplaatst op 31 januari om 11:11 birdsnest29 januari 2010Even snel wat foto’s, het is laat en ik ga slapen. Welterusten uit Beijing
Geplaatst op 29 januari om 17:38 De verboden stad28 januari 2010Vandaag heb ik me even lekker uitgeleefd in de Verboden Stad. Kai zat warm ingepakt in de buggy en ik heb ongeveer 100 foto’s gemaakt. Natuurlijk zijn ze lang niet allemaal mooi geworden maar er zijn wel leuke bij. Vanavond zal ik er een verslagje bij typen. Nu ga ik ze gewoon plaatsen.
Geplaatst op 28 januari om 09:54 De Chinese Muur27 januari 2010Ik kan helaas niet toveren, ik heb te weinig tijd en te weinig armen en dus moet ik keuzes maken. Eén van die keuzes is dat ik weinig tot geen foto’s kan maken deze reis. Op dagen dat ik met Kai zonder buggy op stap ben, zoals vandaag, lukt het me niet om ook nog foto’s te maken. Dat is jammer. Nou heb ik hele lieve reisgenoten die veel fotograferen, het ook nog veel beter doen dan ik dus ik schooi gewoon wat foto’s bij elkaar. Voor vandaag stond er een uitstapje naar de muur op het programma. Ik heb nog even getwijfeld of ik mee zou gaan. Ik wilde heel graag maar Kai is nog niet helemaal overtuigd van de lol van dit soort uitstapjes. Hij heeft een hekel aan zijn jas, zijn muts, zijn wanten en zijn zonnebril. Dit heeft alles te maken met het feit dat hij in de eerste 2 jaar van zijn leven nauwelijks buiten is geweest en alles dus nieuw voor hem is. Zijn albinisme maakt het voor hem nog een stapje moeilijker. De winterzon in Beijing is fel en staat laag. Heel vervelend allemaal, daar gaan zijn ogen zeer van doen. Wat was nou wijsheid? Op mijn hotelkamer blijven en maar hopen dat de dag toch om zou gaan of Kai’s protesten negeren en hem toch meenemen naar buiten? Lang leve internet en de Yahoo email lijsten. Ik heb mijn vraag voorgelegd aan een panel van ervaringsdeskundigen, allemaal ouders van adoptiekindjes uit China met albinisme. En eigenlijk was het advies unaniem. Gewoon meenemen naar buiten, flink smeren met factor 50 of hoger en als hij geen brilletje op wil dan moet hij het zelf maar weten en moet hij zijn ogen maar dicht doen. Zo gezegd zo gedaan, ik heb mezelf in een thermo-shirt en thermo-onderbroek gehesen. Daar overheen een dunne fleece trui en daaroverheen een winterjas en winterbroek van Fjall Raven. (De jas zonder de fleece voering) Wanten en muts in de tas. Kai heb ik achtereenvolgens in een rompertje met lange mouwen, een fleece trui, een maillot, een skibroek met bovenstuk en een ski-jack gehesen. Muts en babybanz zonnebril in de tas. Als dat allemaal gelukt is, in je eentje dan heb je het al behoorlijk warm. Als je daarna in de bus moet met een peuter van 2 en de Chinese chauffeur de kachel flink opstookt dan kun je alleen maar hopen dat het op de muur werkelijk koud is. Als aangekomen bij de muur het zonnetje lekker schijnt, er nauwelijks wind is en je niet gehinderd door andere toeristen flink kunt doorstappen op de muur dan krijg je het zo warm dat je wou dat je nooit dat terminale ondergoed aan had gedaan. Ik raakte bijna oververhit! Het was prachtig bij de muur. Het was heel mooi weer, de zon scheen volop en omdat we eerst een heel stuk met een kabelbaan omhoog waren gegaan was het uitzicht geweldig. Er waren nauwelijks andere toeristen. Heerlijk om een paar uur buiten te zijn in de zon. En Kai? Hij was in de bus in slaap gevallen. Ik heb hem toen vast zijn muts op gezet en zijn zonnebril. Hij werd wakker toen ik met hem uit de bus stapte en was toen zo afgeleid door alle vreemde nieuwe dingen om hem heen dat hij vergat om zijn muts en zonnebril af te doen. Hij heeft misschien wel twee uur met iets op zijn hoofd en een zonnebrilletje rondgelopen en vooral zich rond laten dragen. Kai is veilig met de reisbegeleider van Meiling op het plein voor de muur gebleven. Ik kon lekker even in mijn eentje op de muur wandelen en van het uitzicht genieten. Een lekkere lunch in een burgers bush-achtig restaurant en toen weer naar het hotel. De dag was al weer bijna voorbij. In slaap vallen vindt Kai nog lastig, zelfs als ik er bij blijf liggen. En onder de dekens liggen vindt hij helemaal niks dus in bed met trui over de pyama en warme sokken aan. Het is hier laat en ik kruip maar eens naast Kai in bed. Morgen gaan we lopend naar de Verboden Stad. Hopelijk kan ik dan ook weer wat foto’s plaatsen Liefs uit Beijing
Geplaatst op 27 januari om 16:29 |
Foto's
Nieuws
Favoriete links |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
